‌قانون تجارت الکترونیک (۳)

تجارت الکترونیک به هر خرید و فروش کالا و خدمات به صورت اینترنتی گفته می شود که در نهایت به صادرات یا واردات کالا منتهی شود که برای انجام آن باید از قوانین تجارت الکترونیک آگاهی داشت، که در ادامه می خوانید.

‌قانون تجارت الکترونیک (3)

تجارت الکترونیک

مبحث چهارم – مبادله «‌داده پیام»

‌فصل اول – اعتبار قانونی ارجاع در «‌داده پیام»، عقد و اراده طرفین

‌ماده ۱۷ – «‌ارجاع در داده پیام» با رعایت موارد زیر معتبر است:

‌الف – مورد ارجاع به طور صریح در «‌داده پیام» معین شود.

ب – مورد ارجاع برای طرف مقابل که به آن تکیه می‌کند روشن و مشخص باشد.

ج – «‌داده پیام» موضوع ارجاع مورد قبول طرف باشد.

‌فصل دوم – انتساب «‌داده پیام»

‌ماده ۱۸ – در موارد زیر «‌داده پیام» منسوب به اصل‌ساز است :

‌الف – اگر توسط اصل‌ساز و یا به وسیله شخصی ارسال شده باشد که از جانب‌اصل‌سازمجاز به این کار بوده است.

ب – اگر به وسیله سیستم اطلاعاتی برنامه‌ریزی شده یا تصدی خودکار از جانب‌اصل‌سازارسال شود.

‌ماده ۱۹ – «‌داده‌پیام»ی که براساس یکی از شروط زیر ارسال می‌شود مخاطب حق‌داردآن را ارسال شده محسوب کرده، و مطابق چنین فرضی (‌ارسال شده) عمل نماید:

‌الف – قبلاً به وسیله اصل‌ساز روشی معرفی و یا توافق شده باشد که معلوم کندآیا«‌داده پیام» همان است که اصل‌ساز ارسال کرده است،

ب – «‌داده پیام» دریافت شده توسط مخاطب از اقدامات شخصی ناشی شده که‌رابطه‌اش بااصل‌ساز، یا نمایندگان وی باعث شده تا شخص مذکور به روش مورداستفاده‌اصل‌سازدسترسی یافته و «‌داده پیام» را به مثابه «‌داده پیام» خود بشناسد.

‌ماد ۲۰ – ماده (۱۹) این قانون شامل مواردی نیست که پیام از اصل‌ساز صادرنشده‌باشد و یا به طور اشتباه صادر شده باشد.

‌ماده ۲۱ – هر «‌داده پیام» یک «‌داده پیام» مجزا و مستقل محسوب می‌گردد،مگر‌آن‌که معلوم باشد که آن «‌داده پیام» نسخه مجددی از «‌داده پیام» اولیه است.

‌فصل سوم – تصدیق دریافت

‌ماده ۲۲ – هرگاه قبل یا به هنگام ارسال «‌داده پیام» اصل‌ساز از مخاطب بخواهدیا‌توافق کنند که دریافت «‌داده پیام» تصدیق شود، اگر به شکل یا روش تصدیق توافق

نشده‌باشد، هر نوع ارتباط خودکار یا مکاتبه یا اتخاذ هرنوع تدبیر مناسب از سوی مخاطب که‌اصل‌ساز را به نحو معقول از دریافت «‌داده پیام» مطمئن کند تصدیق دریافت«‌داده‌پیام»‌محسوب می‌گردد.

‌ماده ۲۳ – اگر اصل‌ساز به طور صریح هرگونه اثر حقوقی «‌داده پیام» را مشروط به‌تصدیق دریافت «‌داده پیام» کرده باشد، «‌داده پیام» ارسال نشده تلقی می‌شود،

مگر آن‌که‌تصدیق آن دریافت شود.

‌ماده ۲۴ – اماره دریافت «‌داده پیام» راجع به محتوای «‌داده پیام» صادق نیست.

‌ماده ۲۵ – هنگامی که در تصدیق قید می‌شود «‌داده پیام» مطابق با الزامات فنی‌استاندارد یا روش مورد توافق طرفین دریافت شده، فرض بر این است که آن

الزامات‌رعایت شده‌اند.

‌فصل چهارم – زمان و مکان ارسال و دریافت «‌داده پیام»

‌ماده ۲۶ – ارسال «‌داده پیام» زمانی تحقق می‌یابد که به یک سیستم اطلاعاتی خارج‌از کنترل اصل‌ساز یا قائم‌مقام وی وارد شود.

‌ماده ۲۷ – زمان دریافت «‌داده پیام» مطابق شرایط زیر خواهد بود:

‌الف – اگر سیستم اطلاعاتی مخاطب برای دریافت «‌داده پیام» معین شده باشد‌دریافت،زمانی محقق می‌شود که :

۱ – «‌داده پیام» به سیستم اطلاعاتی معین شده وارد شود؛

۲ – چنانچه «‌داده پیام» به سیستم اطلاعاتی مخاطب غیر از سیستمی که منحصراً‌برای این کار معین شده وارد شود «‌داده پیام» بازیافت شود.

ب – اگر مخاطب، یک سیستم اطلاعاتی برای دریافت معین نکرده باشد، دریافت‌زمانی محقق می‌شود که «‌داده پیام» وارد سیستم اطلاعاتی مخاطب شود.

‌ماده ۲۸ – مفاد ماده (۲۷) این قانون بدون توجه به محل استقرار سیستم اطلاعاتی‌جاری است.

‌ماده ۲۹ – اگر محل استقرار سیستم اطلاعاتی با محل استقرار دریافت «‌داده پیام»‌مختلف باشد مطابق قاعده زیر عمل می‌شود :

‌الف – محل تجاری، یا کاری اصل‌ساز محل ارسال «‌داده پیام» است و محل تجاری‌یاکاری مخاطب محل دریافت «‌داده پیام» است مگر آن که خلاف آن توافق شده باشد.

ب – اگر اصل‌ساز بیش از یک محل تجاری یا کاری داشته باشد، نزدیکترین محل به‌اصل معامله، محل تجاری یا کاری خواهد بود درغیراین‌صورت محل اصلی شرکت، محل‌تجاری یا کاری است.

ج – اگر اصل‌ساز یا مخاطب فاقد محل تجاری یا کاری باشند، اقامتگاه قانونی آنان‌ملاک خواهد بود.

‌ماده ۳۰ – آثار حقوقی پس از انتساب، دریافت تصدیق و زمان و مکان ارسال و‌دریافت «‌داده پیام» موضوع فصول دوم تا چهارم مبحث چهارم این قانون و همچنین‌محتوی «‌داده پیام» تابع قواعد عمومی است.

‌باب دوم – دفاتر خدمات صدور گواهی الکترونیکی (Certification Service Provider)

‌ماده ۳۱ – دفاتر خدمات صدور گواهی الکترونیکی واحدهائی هستند که برای ارائه‌خدمات صدور امضای الکترونیکی در کشور تأسیس می‌شوند. این خدمات شامل تولید،‌صدور، ذخیره، ارسال، تأیید، ابطال و به روز نگهداری گواهی‌های اصالت (‌امضای)‌الکترونیکی می‌باشد.

‌ماده ۳۲ – آئین‌نامه و ضوابط نظام تأسیس و شرح وظایف این دفاتر توسط سازمان‌مدیریت و برنامه‌ریزی کشور و وزارتخانه‌های بازرگانی، ارتباطات و فناوری

اطلاعات،‌امور اقتصادی و دارایی و دادگستری تهیه و به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید.

به اشتراک گذاری مطلب

مطالب مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *