کشاورزی و صنعت نیازمند سرمایه

رضا حمزه لو _ رییس کمیسیون نفت ، گاز و انرژی خانه اقتصاد ایران

تجارب کشور نشان می دهند، اختصاص سرمایه به طور مطلق به بخش خدمات  روش مناسبی نبوده است و باید تخصیص سرمایه صورت گیرد تا بخش صنعت و کشاورزی در کنار خدمات به طور جدی دیده شود و صادرات این بخش ها نیز افزایش یابد.

ضرورت تخصیص سرمایه به کشاورزی و صنعت

رضا حمزه لو

دیپلماسی اقتصادی در کمک به رونق اقتصادی و افزایش سرمایه گذاری خارجی بسیار موثر است. ما در جهان بین المللی در حال زندگی کردن هستیم و اگر بتوانیم در سیاست گذاری های درست در انواع قوانین کار ،خود قانون کار، قانون مالیات ها و قوانینی که مربوط به کسب و کار محسوب می شود و… شرایطی را فراهم کنیم که سرمایه گذاران خارجی را به اطمینان برسانیم که قوانین به گونه ای است که منافع طرفین (یعنی سرمایه گذار و سرمایه پذیر) را در نظر دارد، در کنار آن دیپلماسی قوی ای برای معرفی پتانسیل های سرمایه گذاری استفاده شود، قطعا باعث ورود سرمایه خارجی خواهد شد و ورود سرمایه باعث ایجاد رونق و تولید و اشتغال خواهد شد .

تاکید می کنم که ما باید از سرمایه گذاری های انجام شده در حوزه داخلی و ملی به عنوان اولویت اول برای راه اندازی اقتصاد کشور استفاده کنیم.هزاران میلیارد سرمایه راکد در کشور وجود دارد. هرچند که استفاده از سرمایه گذاری خارجی کار بسیار صحیحی است و ما به دنبال آن هستیم اما باید کاری کنیم که سرمایه گذاری خارجی که وارد می شود در صنایعی که در کشور خودمان به طور ملی سرمایه گذاری شده است وارد شده و بدون رعایت امکانات تکنولوژیک و دیگر امکانات،سرمایه گذاری داخلی را تضعیف کنیم .

باید سرمایه گذاری خارجی و دیپلماسی را در جهتی پیش ببریم که به کمک سرمایه گذاری های داخلی بیاید و تامین تکنولوژی و تخصص انجام شود.

زمانی که در صنعت کشاورزی، سرمایه گذاری شود، تولید و اشتغال افزایش یافته و وقتی ما بتوانیم با تکنولوژی روز به انجام تولیدات بپردازیم بازار صادراتی ایجاد می شود و یک کار اقتصادی بلند مدت و پایدار ایجاد خواهیم کرد.

ایران کشوری با ظرفیت ها و جمعیت بالای ۸۰میلیون نفر است و باید بدانیم که تولید و صادرات داشته باشیم و برای این کار نیز باید اختصاص سرمایه صورت گیرد. با تخصیص سرمایه بدانیم که اولویت اول ما تولید و اولویت دوم تجارت است.

امروز ما تمام توسعه را به گردن بانک ها انداخته ایم و گمان کردیم تامین سرمایه  برای توسعه را فقط بانکها باید انجام دهند. بانکها در دنیا این مسئولیت را به عهده دارند اما تنها سازمان انجام این کار نیستند.

در دنیا پول از مسیرهای مختلف برای توسعه تامین می شود، بورس، صندوقهای خصوصی و بسیار ابزارهای متعددی برای این منظور وجود دارد. ما یک نظام بانک محور هستیم و این کار برای توسعه مناسب نیست و باید اصلاح شود.

در کنار این مسائل می توان گفت که بانک های ما کارنامه ی خوبی ندارند و خوب عمل نکرده اند. بانکها به جای اینکه در نقش خود به فعالیت بپردازند، در نقش بنگاههای اقتصادی عمل می کنند. بانک در تمام دنیا تعریف مشخصی دارد ، جایی که عده ای در آن به سپرده گذاری و ذخیره می پردازند و کسانی که نیازمندند با نظارت کامل از این سپرده ها استفاده می کنند و حاصل این می شود که کسی که پول را ذخیره کرده، و آن که پول را برای فعالیت قرض گرفته است از حاصل این فعالیت اقتصادی سود می برند .

هیچ کجای دنیا اینگونه نیست که بانک با استفاده از سرمایه های پس انداز شده کارخانه و شرکت تاسیس کند و به تجارت بپردازد. وظیفه ی بانک گرفتن و دادن پول است. در کشور ما بانک ها وارد فعالیت اقتصادی شده اند و من به آنها تبریک می گویم، زیرا بزرگترین رقبای بخش خصوصی هستند و یکی ازدلایلی که بخش خصوصی ما موفق نیست این است که در هر زمینه ای که می خواهد برای سرمایه گذاری ورود کند می بیند بانک x یا y با چندین برابر سرمایه و پشتوانه ملی و مالی از قبل حضور پیدا کرده است.

فرض کنید بانکی سهام دار مجتمع پالایشگاهی است! بنده هم سرمایه گذار بخش خصوصی هستم و می خواهم پالایشگاه بسازم، برای ریافت وام اقدام می کنم. آیا بانک به من وام می دهد تا به رقابت با او بپردازم؟ به نظر من نظام بانکی باید به طور کلی متحول شود تا به معنای واقعی کلمه بانک داشته باشیم. زیرا بانک های ما بنگاه اقتصادی هستند.

 

به اشتراک گذاری مطلب

مطالب مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *