روابط تجاری با اندونزی

جمهوری اندونزی کشوری است در جنوب شرق آسیا و اقیانوسیه با ۱۷۵۰۸ جزیره و چهارمین کشور پرجمعیت جهان با بیشترین جمعیت مسلمان دنیا است.

جزیره سوماترا در اندونزی یکی از بزرگترین جزیره‌های جهان است و قسمت عمده آن را جلگه‌ها و نواحی پست تشکیل می دهد. رودهای آن کوتاه و پرآب بوده و جنگل‌ها که اغلب غیرقابل نفوذند، وسعت زیادی دارند. بلندترین نقطه آن قله کرینتجی (۳۸۰۰ متر) است.

روابط تجاری با اندونزی

روابط تجاری با اندونزی

چهار ویژگی اندونزی بیش از هر چیز به ذهن ما آشناتر است:

جمعیت: اندونزی حدود ۲۵۰ میلیون شهروند دارد که در مقایسه با کشورهای اطرافش بی‌نظیر است. جمعیت مالزی و استرالیا روی هم به ۶۰ میلیون نمی رسد. اندونزی بر این اساس، چهارمین کشور پرجمعیت دنیا پس از چین و هند و آمریکا است.

حدود ۶۵% از جمعیت این کشور در جزیره جاوه زندگی می‌کنند. تلاش‌های برای جابجایی جمعیت این جزیره به مناطق دیگر در اندونزی با شکست نسبی مواجه شده است.

یک مجمع الجزایر است: حدود ۱۳۵۰۰ جزیره در این کشور وجود دارد و اساساً بخش‌های بزرگ آن مانند سوماترا و جاوه هر کدام یک جزیره هستند. البته تنها حدود ۶ هزار مورد از این جزایر، قابل سکونت هستند.

این وضعیت، بیش از ۵۰ هزار کیلومتر خط ساحلی را برای اندونزی به ارمغان آورده است که بخشی از آن در اقیانوس آرام و بخشی دیگر در اقیانوس هند قرار دارد. مساحت کل جزایر به علاوه حدود ۹۳ هزار کیلومتر مربع از دری، به یک میلیون و ۹۲۰ هزار کیلومتر مربع می‌رسد.

سازمان آسه آن نیز که دفتر آن در جاکارتا قرار دارد، یکی دیگر از مواردی است که نام اندونزی را برای ما تداعی می‌کند. یکی از بخش‌های این گزارش به آ سه آن اختصاص دارد.

آب وهوای : خط استوا دقیقاً از روی اندونزی می‌گذرد و با توجه به پراکنش افقی این کشور، مناطق زیادی از آن زیر خط استوا قرار گرفته است.

اندونزی بزرگترین قدرت اقتصادی جنوب شرقی آسیا

طبق  آمار سال ۲۰۰۵ تولید ناخالص داخلی اندونزی ۲۸۷ میلیارد دلار بوده‌است که سهم سرانه هر فرد ۴۴۵۸ دلار است. سهم صنعت ۴۰٫۷٪ که بیشتر به فرآوری محصولات کشاورزی و معدنی مشغول است و سهم بخش کشاورزی ۱۴٪ می‌باشد و محصول اصلی اش برنج است. با این حال بیشترین شاغلان در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند.

۴۱ میلیون و هشتصد هزار نفر از نیروی کار در بخش کشاورزی شاغلند؛ که کشاورزانی هستند که حرفه‌ای نیستند و در سطح کلان تولید نمی‌کنند.

اما هم کشاورزان بزرگ و هم روستاییان مقدار زیادی لاستیک، چای، قهوه، تنباکو و ادویه تولید و صادر می‌کنند. از دوران استعمار هلند زیرساخت مناسب آبیاری در کشاورزی برای اندونزی به جا مانده است.

مبادلات تجاری ایران و اندونزی

(میلیون دلار)

اقلام اصلی صادراتی اندونزی عبارتند از: نفت و گاز، پارچه، پلاستیک، روغن نخل

مهم ترین اقلام صادراتی ایران به اندونزی

(میلیون دلار)

مهم ترین اقلام صادراتی اندونزی به ایران

( میلیون دلار)

بیشترین صادرات اندونزی به کشورهای آمریکا و ژاپن و چین و سنگاپور می‌باشد. اندونزی از لحاظ معدنی کشوری غنی می‌باشد و معادن نفت، گاز طبیعی، قلع، نیکل، زغال سنگ، بوکسیت و مس در این کشور موجود است اما به علت نسبت بیشتر جمعیت به ثروت جمعیت مردم فقیر زیاد است.

صنعت معدنکاری سهمی ۱۲ درصدی در تولید ناخالص داخلی اندونزی دارد. یکی دیگر از منابع کسب درآمد برای اندونزی صنعت گردشگری است.

در اواخر دهه ۹۰ میلادی که بازارهای اقتصادی در آسیا دچار مشکلات شدید شد، ارزش پول اندونزی نیز بشدت سقوط کرد و سوهارتو ناچار شد تا اصلاحات اقتصادی شدیدی را انجام دهد و در همین رابطه با صندوق بین‌المللی پول برای کمکی به ارزش بیش از ۴۰ میلیارد دلار به توافق رسید.

نارضایتی‌های سیاسی و در خواست استعفای سوهارتو، از پیامدهای این مشکلات اقتصادی بود. در مارس سال ۱۹۹۸ سوهارتو برای چندمین بار به قدرت رسید. اما مشکلات برای دولت همچنان ادامه داشت.

در میان سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ شمار میلیونرها در اندونزی رشد فزاینده‌ای داشته‌است اما هنوز نیمی از مردم با درآمد روزی کمتر از دو دلار زندگی می‌کنند. تنها ۱۰ درصد کسانی که کار می‌کنند مالیات می‌پردازند و دولت برای تأمین آموزش رایگان و بهداشت مشکل دارد.

تولید نفت در اندونزی بسیار کم است و این میزان تنها برای تأمین نیازهای داخلی این کشور صرف می‌شود ولی با این حال اندونزی بزرگترین تولیدکننده نفت در کشورهای جنوب شرقی آسیا به‌شمار می‌آید.

قوانین سرمایه گذاری

قانون سرمایه گذاری خارجی در اندونزی از سال ۱۹۶۴ تدوین و اجرا شده است. براساس این قانون، سرمایه گذاری خارجی در اندونزی، شامل موارد زیر است: سرمایه گذاری مستقیم با استفاده از ارز خارجی که جزء منابع ارزی اندونزی نباشد و با تأئید دولت برای تأمین امورمالی و ایجاد یک موسسه اقتصادی داخل اندونزی به کار برده شود.

ابزار و وسایل مورد نیاز برای موسسه اقتصادی یا کارگاه صنعتی، شامل حقوق توسعه فنی و مواد اولیه وارداتی به اندونزی که منابع مالی آن از منابع ارزی داخل اندونزی نباشد.

مشوقهای مالیاتی و گمرکی برای سرمایه گذاری خارجی در نظر گرفته شده است، به ویژه برای صنایع و محصولاتی که اهمیت راهبردی برای اندونزی دارد. این قانون رفتار مساوی بین سرمایه گذاران داخلی و خارجی را برای محصولات و تولیدات مشخص شده در قانون رعایت می کند و سود حاصل (داخلی یا صادراتی) می تواند پس از کسر مالیات و غیره به صورت ارز رایج سرمایه گذار از اندونزی خارج شود و دولت مالکیت و مدیریت سرمایه گذار را مگر براساس قانون و شرایط تعیین شده در آن محدود نمی کند.

اندونزی عضو آژانس ضمانت سرمایه گذاری چند جانبه صندوق بین المللی پول است و از سرمایه گذاریهای خارجی در برابر ریسکهای سیاسی داخلی حمایت می کند.

به اشتراک گذاری مطلب

مطالب مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *